لمینیت‌های سرامیکی؛ وقتی مهم‌ترین تصمیم، تعیین مرز درمان است

درمان زیبایی به‌راحتی می‌تواند از محدوده نیاز واقعی بیمار فراتر برود. وقتی قرار است چند دندان کنار هم بازسازی شوند، وسوسه ایجاد تقارن کامل یا گسترش محدوده درمان به دندان‌های مجاور قابل‌درک است، اما برای من دلیل کافی برای مداخله نیست. در این بیمار، روکش موجود دندان ۲۴ از نظر بالینی قابل‌قبول بود و دلیلی وجود نداشت فقط برای یکدست‌شدن محدوده درمان تعویض شود؛ بنابراین همان روکش حفظ شد و درمان به دندان‌هایی محدود شد که واقعاً نیاز به اصلاح داشتند.

برای هماهنگ‌ترشدن کانتور لثه، ژنژیوکتومی محدودی انجام شد. برداشت بافت تا محدوده CEJ ادامه یافت و از گسترش مداخله بیش از مقدار موردنیاز اجتناب شد.

پس از gingivectomy، شش هفته برای healing اولیه بافت در نظر گرفته شد. این زمان بر اساس اصول healing پریودنتال انتخاب شد؛ زیرا ترمیم اولیه اپی‌تلیوم و بافت همبند معمولاً در بازه حدود ۴ تا ۶ هفته رخ می‌دهد، هرچند maturation کامل بافت می‌تواند ماه‌ها ادامه داشته باشد. تعیین مارجین‌های نهایی و فرم رستوریشن‌ها پیش از تثبیت اولیه بافت می‌توانست نتیجه‌ای را که در مرحله طراحی به‌دنبال آن بودیم تحت‌تأثیر قرار دهد؛ بنابراین ادامه درمان تا رسیدن بافت‌ها به شرایط مناسب به تعویق افتاد.

پس از برداشتن کامپوزیت‌های موجود و تثبیت بافت لثه، preparation براساس فرم تأییدشده در mock-up انجام شد. تمام تراش‌ها در محدوده مینا باقی ماندند و ونیرهای lithium disilicate با سیستم e.max از دندان ۲۳ تا ۱۴ ساخته شدند.

باقی‌ماندن preparation در مینا علاوه بر حفظ ساختار طبیعی دندان، شرایط مطلوب‌تری برای adhesive bonding فراهم می‌کرد. اما نکته مهم‌تر برای من این بود که فرم نهایی از ابتدا به‌گونه‌ای طراحی شده بود که برای رسیدن به آن نیازی به قربانی‌کردن ساختار سالم بیشتری وجود نداشته باشد.

همین منطق درباره روکش دندان ۲۴ نیز اعمال شد. این روکش ممکن بود از نظر رنگ یا جنس دقیقاً مشابه رستوریشن‌های جدید نباشد، اما از نظر بالینی قابل‌قبول بود و تعویض آن فقط برای گسترش یک treatment zone یکدست توجیهی نداشت. هماهنگی نهایی باید با آنچه قابل حفظ بود ایجاد می‌شد، نه اینکه هر چیزی که با درمان جدید متفاوت است الزاماً حذف و بازسازی شود.

در پیگیری چهارساله، التهاب لثه، تغییر رنگ مارجین، debonding، chipping یا شکست رستوریشن‌ها مشاهده یا گزارش نشد.

پس از درمان، night guard نیز برای بیمار ساخته شد؛ اما استفاده مداوم بیمار از آن مستند نیست. بنابراین نمی‌توان نتیجه چهارساله را به compliance با night guard نسبت داد. این محدودیت مهم است، چون در ارزیابی یک درمان طولانی‌مدت باید میان چیزی که می‌دانیم و چیزی که فقط احتمال می‌دهیم تفاوت قائل شویم.

در عین حال، موفقیت این کیس را هم صرفاً با باقی‌ماندن ونیرها در جای خود تعریف نمی‌کنم. حفظ سلامت لثه، نبود تغییر رنگ مارجین، نبود fracture یا chipping و ثبات کلی نتیجه در کنار هم تصویر معنادارتری از عملکرد درمان در این چهار سال می‌دهند.